مشاهده تریلر
فراموشی رمز عبور
پس از درخواست شما,ایمیلی برای شما به منظور تغییر رمز عبور شما ارسال خواهد شد,لطفا inbox و پوشه اسپم خود را پس از درخواست بررسی کنید
عضویت در سایت
ورود به پنل کاربری
قشنگ ترین حرف هارا 30 سال پیش به سادگی بیان کرده است این فیلم؛ شما میتوانید از زندگی لذت ببرید و حتی شده با یک چیز کوچکی همانند توت ادامه بدید، این خصلت آدمی بوده از دیرباز تا حال، همگان مشکل دارند در زندگی، نمونش اون چند شخصیت داخل فیلم که با آقای بدیعی هم کلام شدن اما زندگی ادامه دارد و باید با شرایط خود را وفق داد، سینمای ایران گمان نمیبرم که دیگر همچین آثاری را به خود ببیند. 10 از 10 این سینمای ایرانست!
چرا روز به روز هرچی مربوط به ایران روز به زوال میره از سینما گرفته تا زندگی و فرهنگ و دغدغه مردم، روزی سینما مون این بود ولی الان چی چه بلایی سر این مردم آوردن
شما میتونی با من همدردی بکنی، میتونی بفهمی من چِمه، میتونی زبونی با من همدردی بکنی ولی حسش نمیتونی بکنی.
اگر این فیلمو نفهیدین از نظر درک هنری در سطح پایینی از جامعه قرار دارین
هنوز ندیدم، ولی با این نظر شما بعیده دیگه بتونم ببینمش. واقعا رسیدن به سطوح درک بالا مثل شما سخته
این فیلم رو چند سال پیش دیدم اما هنوز هم برای من به عنوان تاپ یک بهترین فیلم ایرانی در ذهن من ماندگاره، خبر درگذشت همایون ارشادی مسبب تداعی این فیلم و همچنین گذاشتن این کامنت برای این اثر فاخر شد، روحشون شاد.
شاهکار باید اهل سینما باشی ا به دلت بشینه
“هیچ فیلمی درباره مرگ، اینقدر زنده حس نشده.”
چه توت شیرینی آقا یه توت ما را نجات داد!!!
چه توووتی 🙂
نتونستم تا آخر ببینم
سبک فیلمش رو من نپسندیدم. برام کسل کننده بود و پرتی زیاد داشت. ولی دیالوگ هاش محشر بود! مختصر و مفید، مخصوصا حرف های کارگر موزه